![]() |
![]() ![]() |
|
Lengte: 5' 10½" (1.79 m) Gewicht: 75 kg Ogen: blauw Haar: blond Broer/zus: Walter (b. 26 jan 1911 - 1 aug 1982), Stella (b. 9 jan 1923 - 4 sep 1999). Charles Walter Henning (halfbroer) Huwelijken: (1) Eileen Palmer, actrice (1 of 2 mei 1940 - sep 1944, gescheiden) (2) (2) Alice Joanna Reinheart, actrice (11 dec 1945 - nov 1961, gescheiden) (3) Ruth Ann Mills (18 okt 1963 - 26 mei 1967, gescheiden) (4) Joan Lenore Hertz (17 jul 1980 - 19 dec 2003, zijn dood). |
![]() |
Geboren op 16 april 1913 in Balham, Londen, Engeland, als Lester Tremayne Henning zoon van een Amerikaanse elektrisch ingenieur/ timmerman (van Duitse afkomst) Walter Carl Christian Henning en Britse actrice Dorothy Alice Tremayne Gwilliam. Reeds van toen hij nog een kind was, maakte zijn familie in Engeland talloze carrière capriolen. Zijn moeder was een filmster (stomme film), zijn vader een baszanger, zijn oma een operazangeres, zijn oom een filmproducent en regisseur, en zijn broer, een tante en een neef speelden allemaal in toneelgezelschappen of films. Elke ochtend, nadat het diner menu met de kok was besproken, nam zijn moeder, Dolly Tremayne, haar mollige kleine driejarige Les en haar vijfjarige, Wally, mee naar de studio waar theater en schmink hun Moeder de Gans was. Les begon zelf met filmwerk toen hij 4 jaar oud was in regie van zijn oom Alex Butler, producent en regisseur. De leeftijd die hij had toen zijn familie naar Chicago verhuisde. Toen Zeppelins bommen op de stad lieten vallen, vertrok
het gezin in september 1917 van Engeland naar Amerika. Paniek verspreidde zich door
hun boten toen een van de konvooien werd gekelderd, en om vier uur 's
ochtends werd Les uit een diepe slaap gewekt, gehaast in een reddingsvest
gehesen en naar het dek van de S.S. Saint Paul gemarcheerd voor evacuatieoefeningen voor het geval
dat. Het was ook daar in Oklahoma waar hij op 10 jarige leeftijd zijn eerste levendige herinnering aan radio opdeed, toen zijn vader van de keuken een concertzaal maakte. Met de tafel als podium bouwde hij hun eerste radio. Niets meer dan een stel draden rond twee havermoutdozen, maar het werkte. Eén draad werd de kattensnorhaar genoemd. Zijn vader sloot het aan op een kristal en na wat herpositionering kwam er muziek uit een koptelefoon die hij in een glazen schaal op tafel had gezet. Die dienden als versterker en zo konden we zowel naar muziek als naar stemmen luisteren. Hij had zelf nog geen idee dat ook zijn stem op een dag zo te horen zou zijn in andere huizen in het land. Reeds op die leeftijd piekerde hij veel. Wat moest zijn moeder doen als er weer oorlog uitbrak en hij, zijn broer en vader werden gedood? Hij maakte zich zorgen over de financiën van het gezin en over een verdere opleiding voor zijn babyzusje, toen nog maar negen maanden oud. Om de wereld te redden, besloot hij predikant te worden. In 1923 verhuisde het gezin terug naar Chicago, waar Les de lagere school afrondde. "De" jongenssopraan van de school werd hij beschouwd als behoorlijk slim door zijn leraren omdat hij verschillende klassen had overgeslagen. Nadat hij door een groep bullebakken een pak slaag kreeg vermomde hij zijn Britse accent doorheen zijn jeugd. Voor zijn vocale talent kreeg hij een middelbare schoolbeurs toegekend. Nu koos Les voor de gruwelijke weg van de pragmatiek.
Hij was dertien jaar oud toen hij zich inschreef op Lake View High School
voor een zwaarmoedige zakenopleiding met steno, Dactylo en boekhouden. De
tijd van dromen was voorbij. Na school werkte hij als
aankondiger ("barker")
in het Riverview amusementspark, bediende tafels, bezorgde kranten en verdiende elke
zaterdag vijftig cent als slagersjongen. Als hij om twee uur 's ochtends
terugkeerde van zijn "barking" in het pretpark, maakte hij zijn huiswerk op
de tram. Hij begon ook aan zijn carrière bij het
gemeenschapstheater, dansend in vaudeville shows. De veertienjarig plooide zijn gezicht in ernstige, ervaringsvolle plooien en solliciteerde voor de job van secretaris in een dokterspraktijk. Hij werkte anderhalf jaar voor de dokter, waarbij hij een snor kweekte en een geheime ambitie koesterde om chirurg te worden. De dokter verhuisde, de depressie begon, en Les zat zonder werk. Zoals een duif zijn weg naar huis kan vinden, zo vloog hij naar het "Little Theatre" en werkte hij in allerlei functies, van toneelmeester tot toneeljongen, zonder betaling. Hij verkocht niet alleen stofzuigers in de regio van Chicago maar werkte er ook als districtmanager voor een uitgeverij. Veeleer uit liefde dan voor het geld werkte hij met twee marionettentheaters, speelde hij in gemeenschapsproducties, religieuze optochten, acteerde hij in een verlaten steengroeve in de buurt van Surrey, Wisconsin, en vertolkte hij de twee hoofdrollen in Lorado Tafts Gates of Paradise (1932). Op een dag ontving hij zelfs een brief van een filmstudio in Chicago. De castingdirecteur vroeg hem om zijn talentenschool te leiden. Eindelijk succes? Jammer genoeg was de opzet van de school bedrog, de eigenaars inden lesgeld van aspirant-sterren en beloofden hen gouden bergen en Les Tremaynes coaching voor hun geld. Maar er was geen geld voor Tremayne, dus stopte hij na nog geen twee weken. Hij ging werken in een chocoladefabriek, waar hij 50 kg zware kisten met hete chocoladesiroop tien hoog stapelde en ondertussen van alles leerde over vrouwen van de chocoladedompelaars. Nadat hij zijn appendix verrekte, kocht hij zichzelf een fiets en vond hij een baan als piccolo en busboy in een countryclub. "Daar heb ik geleerd om nederig te zijn." Bijna een jaar nadat Les de filmschool verliet, belde een voormalige student van Tremayne's filmschool hem op. Hij bood aan om met hem mee te doen aan een auditie om wat uitzendingen te doen op WCFL. Hij werd zonder auditie geaccepteerd en maakte zijn eerste optreden op zijn negentiende verjaardag in het humoristisch programma Night Court (1932)***. De eerste acht maanden kreeg hij geen salaris voor zijn radiowerk. 's Avonds, als hij niet op de radio verscheen, studeerde hij steno en commerciële kunst in avondschool. Tijdens de volgende zes maanden werkte hij voor NBC, CBS en de Mutual-netwerken. Tientallen lokale stations zetten hem in op wel twee keer zoveel programma's. Hij was regisseur, presentator, verteller en acteur. Het leven nam nu een meer zorgeloze wending. Hij maakte zijn eerste verschijning op een netwerkshow in Campana's Fu Manchu (1931), kocht zijn eerste pak, en ontving vijf dollar voor een persoonlijk optreden in Milwaukee. Eindelijk, tegen een salaris, werd hij ingehuurd als omroeper voor de Bundeson-show op WLS en speelde de minnaar in The Romance of Helen Trent (CBS, 1933).Verder was hij te horen in National Barn Dance, Homemakers Theater, the Old Apothecary, The Heart to Heart Club en vele andere. In 1934 kocht hij een '29 Studebaker en toen vond hij het meisje. Hij ontmoette haar toen hij een persoonlijk optreden maakte met een rondreizende show in Indiana. Romantiek pendelde heen en weer tussen Chicago en Indiana op de dappere banden van de '29 Studebaker. Op een regenachtige vrijdagochtend in april '35 kreeg hij het gevoel dat Anne hem wilde zien. Hij reed de 500 mijl en stormde de veranda met twee treden tegelijk op. Toen de deur openging, stond Anne's moeder daar als een slaapwandelaar. Anne was dood! Zijn beste vriend acteur Jack Doty zou degene zijn om hem te troosten. Terug in Chicago vond hij Jack bewusteloos en met hoge koorts. Hij stierf de volgende dag (14 apr 1935). Het was zijn verjaardag en Tremayne had op twee dagen zowel zijn lief als beste vriend verloren. Hard werken hielp hem door de dagen die volgden.
Op een middag belde de studio hem op dat hij president
Roosevelt moest nadoen op de radio. Roosevelt stond gepland om die avond een
toespraak van drie minuten te geven. Les ging naast de radio zitten en sprak
mee met de president. De volgende ochtend eindigde hij op een gedeelde
eerste plaats in een wedstrijd om de imitator van de president te vinden. De
imitatie van F.D.R. door Tremayne was zo realistisch dat de sponsor
aanvankelijk dacht dat ze werden misleid door een echte opname. |
|
![]() ![]() Boven links: Betty and Bob - De sterren van het eerste Gold Medal Hour-serial op CBS zijn Elizabeth Reller en Lester Tremayne. Elizabeth is afgestudeerd aan de Royal Academy of Dramatic Art in Londen, waar ze na het verlaten van de universiteit naartoe ging om te studeren. Lester is eigenlijk een Londenaar, maar kwam naar Amerika toen hij een jongen was. Hij studeerde kunst, maar spendeerde al zijn vrije tijd aan het werken in theaters. (1936) Boven rechts: (L-R) Elizabeth Reller, Les Weinrott, Dorothy Shideler en Les Tremayne (staand) voor de microfoon van Betty en Bob. |
|
Zijn eerste grote doorbraak kwam in 1937, toen hij er Don Ameche verving (NBC-Red, vanaf 1932 in bijrol, in hoofdrol van 4 juni 1937 - mid 1943) in een hoofdrol als romantische tegenspeler tegenover Barbara Luddy, in het dramatische First Nighter programma. Dit was de show die zijn luisteraars meenam naar New York City, naar "Het kleine theater dicht bij Times Square" alwaar ze zouden worden getrakteerd op een uitstekend toneelstuk in drie bedrijven... de ene keer op een liefdesverhaal... dan weer op een spannend verhaal.. altijd intrigerend en altijd zeer vermakelijk. De show had een zeer herkenbare introductie... vergezeld van de gebruikelijke geluiden op Broadway, toeterende auto's, mensen die bijeenkwamen. Het feit dat de show eigenlijk vanuit Chicago voortkwam was naast de kwestie. Alles werd in het werk gesteld om dit op een professionele en geloofwaardige manier over te brengen alsof... je er echt bij was! Daar The First Nighter niet alleen werd gehoord maar ook bekeken door een levend publiek, verschenen Luddy en Tremayne voor hun microfoon elegant uitgedost in avondkledij... dit om bij te dragen aan de illusie dat het publiek werkelijk een première zou gaan bijwonen. Tremayne's reeds uitstekende reputatie steeg naar ongekende hoogtes 3 | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() Top links: Foto uit 1937, adverteert voor de uitvoering van First Nighter in het Little Theatre bij Times Square. Top midden: First Nighter opvoering van "Three Men and a Message" (1939). Top rechts: Luddy en Tremayne verschenen voor de microfoon elegant uitgedost in avondkledij... dit om bij te dragen aan de illusie dat het publiek werkelijk een première zou gaan bijwonen... (1941) Boven links: Barbara Luddy en Les Tremayne. Boven rechts: Les Tremayne (1941) |
|
Les Tremayne, die in november 1937 reeds in het ziekenhuis belandde als
gevolg van een accidentele schotwond op de schietstand, lag er een maand
later opnieuw na een auto-ongeluk waarbij hij een nieuwe auto total loss
reed. Hij liep gebroken handen en snijwonden in zijn gezicht op. Een ander opmerkelijk detail. In februari 1938 startte Tremayne stappen om zijn banknaam te legaliseren naar "Lester Tremmayne," met een dubbele "m". De actie werd gestart nadat Tremayne recentelijk het slachtoffer was geworden van een handtekeningenjager - die de handtekening van Tremayne op een cheque kreeg! Deze frauduleuze methode was niet nieuw onder podium- en schermartiesten, maar de ongelukkige ervaring van Tremayne was waarschijnlijk de eerste in de geschiedenis van de radio. Tremayne begon al in 1939 op televisie in Chicago op W9XYZ, het Zenith experimenteel station. Hij speelde zowel als presentator en als hoofdrolspeler in een reeks van 45 minuten durende dramatische shows. Hij stopte na enkele weken. Op persoonlijk vlak kostte het Les even tijd om over zijn eerste verlies heen te komen. Een kort artikel van 11 oktober 1939 meldde de nieuwste romance in de radiokringen van Chicago: die tussen June Travis, van de cast van Girl Alone, en Les Tremayne. Hij trouwde evenwel in mei 1940 in Chicago met de knappe actrice Eileen Palmer 2. |
|
![]() ![]() Boven links: Na hun huwelijk in mei 1940 gingen Les en zijn vrouw Eileen Palmer in augustus 1940 op reis naar Hollywood. Eileen speelde de rol van mevrouw Benson in de soapserie The Life of Mary Sothern en verscheen later ook in Lone Journey en Lonely Woman. Boven rechts: Wortelen boven! En dat moet wel voor "Thor" zijn, Les Tremayne's Deense dog, want het miniatuurpaardje, hier te zien met Les' vrouw (Eileen Palmer), leeft een leven op rantsoen, en dan bedoelen we niet kennelrantsoenen. Tremayne wijst "Thor" op de voordelen van wortelen. "Thor' wijst alleen maar. Les presenteert Bob Crosby's show en heeft het paard om het te bewijzen (NBC Foto, 22 nov 1943). |
|
Een enquête in de vroege jaren 40
gaf
Tremayne aan als één van de drie meest bekende stemmen in Amerika. De
andere twee waren die van President Franklin D. Roosevelt en Bing Crosby.
In 1943 ruilde Tremayne Chicago in voor New York en daarna voor Los Angeles, waar hij tijdens zijn lange carrière optrad vin bijna elke soort van radio show. Hij schitterende er met Bob Crosby op de Old Gold Show (1943-44) alvorens zijn militaire verplichtingen te vervullen. Toen de show naar New York verhuisde, kreeg hij er de relatief onbekende komiek Jackie Gleason naast zich. New York zou zeer productief worden voor Tremayne’s loopbaan. |
|
![]() ![]() Boven links: In Chicago speelde Les met Bob Crosby in de Old Gold Show (1943) voordat hij in militaire dienst ging. Hier is hij te zien terwijl hij achter de schermen grappen uithaalt, Tremayne wordt bespeelt als viool. Boven rechts: Publiciteitsfoto voor Les Tremayne en Claudia Morgan, die Nick en Nora Charles speelden in The Thin Man serie op radio. |
|
Na 4 jaar huwelijk zou Les, rond september 1944, scheiden om kort nadien,
op 11 december
1945, te trouwen met Alice Reinheart, zelf een populaire, getalenteerde radioactrice.
Door het tekort aan woonplaatsen in New York woonden ze noodgedwongen
eerst nog in het éénkamer appartement van Alice. Een oplossing die er
onder andere voor zorgde dat hun honden (Thor, de Deense dog en Weaf de
terrier), die het niet zo goed met elkaar vonden, om beurten in een
kennel verbleven. Tot ze uiteindelijk een groter appartement vonden in
Park Avenue in New York City (1948). Hun eerste vakantie samen was een van de vele trips naar Mexico, een interesse die ze met elkaar deelden naast hun passie voor archeologie, waarvoor ze ook lessen** namen. Les had ook een uitgebreide verzameling camera apparatuur en was amateurfotograaf. Bovendien stond hij als verdienstelijk beeldhouwer ook bekend voor zijn maskers. |
|
![]() ![]() ![]() ![]() Top links: Bruiloftsklokken in aantocht. Een huwelijk staat op til voor Les Tremayne en Alice Reinheart - namen die bekend zijn bij hun vele CBS luisteraars. Les speelt de heer detective Nick Charles in Adventures of the Thin Man op zondagavonden, terwijl Alice Chichi speelt in Life Can Be Beautiful, een vijfdaagse CBS serie. Wanneer ze de dag zullen noemen, hangt af van wanneer een huisbaas de dag vaststelt voor hen om te verhuizen naar een geschikt appartement in de schaarse New Yorkse woningmarkt. (1945). Top rechts: Alice Reinheart (zijn 2de vrouw) en Les Tremayne als MBS's detectives Pat en Jean Abbott in Abbott Mysteries. (1946-47). Boven links: Alice Reinheart en haar man Les Tremayne beweren dat hun foxterriër Weaf de slimste hond in de stad is. "We hebben lange tijd voor hem moeten spellen," zegt Miss Reinheart, "maar nu begint hij onze spelling te verbeteren." (januari 1947) Boven rechts: Het gebrek aan appartementen hield de Tremaynes tot voor kort in één kamer; daarom zijn feestjes in hun grote nieuwe woning zo leuk. (1948) |
|
In de jaren 40 was
hij de stem van Nick Charles in de lichtvoetige detective serie The Adventures of the Thin Man
(CBS, 1945 - 46; NBC, zomer 1948). Hij speelde de speurder Pat
Abbott (en zijn vrouw Jean Abbott) in Abbott Mysteries
(1946-47)
en kreeg ook de hoofdrol in de mysterie thriller The Falcon
(1947- 49 -). Men schat dat Les aan meer dan 30 000 uitzendingen zijn medewerking verleende, met als hoogtepunt een 45 radio shows per week in de '30s and '40s. "Hoe ik in staat was om welke status ik ook geniet te bereiken, met weinig onderwijs en geen machtige of invloedrijke vrienden om me te helpen, blijft voor mij een mysterie," zei hij in een interview uit 1991. "Stugge volharding, denk ik. Als het mogelijk was om het opnieuw te beleven, zou ik heel weinig veranderen. Ik heb het voorrecht gehad om in de Gouden Dagen in de radio te werken. Niets kan dat overtreffen." Joyce Jordan, M.D. (N.B.C, 1947-49-); Wendy Warren & The News (CBS, 1947-49-) Readers Digest Program (Emcee, CBS, 1948); Hollywood Headlines (commentator, ABC, 1948), Cavalcade of Summer (1949); Walter Winchell Show (1949); Inner Sanctum (1949); Hall Mark Play House (CBS, 1949); Drew Pearson (ABC, 1949); |
|
![]() ![]() ![]() ![]() Top links: Publiciteitsfoto voor Les Tremayne als The Falcon (ca. 1947). Top rechts: Casey, misdaadfotograaf (Staats Cotsworth), laat andere radio-detectives voor zich poseren. (L-R) Nick Carter (Lon Clark), Jeffrey Barnes (Bernard Lenrow) en Pat Abbott (Les Tremayne). Boven links: Wendy Warren - op antenne in 1947 met een combinatie van verhaal en nieuws (Florence Freeman, Les Tremayne). Boven rechts: Joyce Jordan, M.D. - Mevrouw Iris Blakely (Elizabeth Watts) is rijk, sociaal invloedrijk, toegewijd aan haar aantrekkelijke zoon Dawson (Les Tremayne). Ze heeft een diepe wrok tegen de liefde tussen Dawson en Joyce, maar weet dat ze Joyce's vaardigheid als chirurg verschuldigd is voor het feit dat Dawson kan lopen. Een recent vliegtuigongeluk had Dawson verlamd en er leek geen hoop voor hem te zijn, totdat Joyce haar prachtige operatie uitvoerde (1948). |
|
Na jarenlang in appartementen in New York te hebben gewoond, kochten ze in 1952 ook een huis op een van de zeldzame heuvels in de San Fernando Valley stond: het Sherman Oaks Hilltop landgoed op Davana Road. Met wit stucwerk, opgewekt afgezet in blauw, en omgeven door een hectare vruchtbare grond waarop persimmon- en notenbomen groeiden, samen met weelderig groen gras, diverse planten en struiken, en natuurlijk een zwembad. |
|
|
Toen radio drama stierf, verkaste hij met gemak naar film en televisie. Zo was hij in de jaren 50, een gewaardeerd speler in film en televisiedrama's. Hij speelde er meestal volwaardige bazen, bedriegende echtgenoten en autoritaire, no-nonsense professionals in diverse TV-series, hij verscheen dan ook in ontelbare shows. Welke trouwens lezen als een showbusiness kalender: The Whistler (CBS, 6 apr 1955), Perry Mason (CBS, 1958-66), The Adventures of Rin Tin Tin (Screen Gems, 1958-59), als Inspector Richard Queen in The Further Adventures of Ellery Queen (NBC, 1958-59), The Rifleman (Four Star, 1959), Alfred Hitchcock Presents (NBC, 1960-61), 77 Sunset Strip (Warner Bros., 1964), ... . Met daarenboven nog enkele sitcoms om bezig te blijven. |
![]() ![]() Boven links: Les Tremayne en Adam Williams in "The Challenge" een episode in de reeks The Riflemen (Four Star, 7 april 1959). Boven rechts: Wagon Train (Universal, 6 april 1960) Les hier met Sylvia Marriott in the episode "The Maggie Hamilton Story". |
![]() ![]() Boven links: "Mrs. Bixby and the Colonel's Coat" een aflevering de Alfred Hitchcock Presents serie met Les Tremayne en Audrey Meadows. Audrey speelt een vrouw die een onverwacht cadeau krijgt van haar tandarts-echtgenoot, gespeeld door Les Tremayne. (NBC, 27 sep 1960) Boven rechts: "Andy and Barney in the Big City" een aflevering in the Andy Griffith series (Mayberry, 26 maa 1962). |
Tremayne verscheen in een aantal
sci-fi en horror films gedurende de 1950s en 60s. Zo speelde hij generaal Mann in de klassieker van 1953 naar H.G. Wells’ verhaal, The War of the Worlds (Paramount, 26 aug 1953) samen met Gene Barry en Ann Robinson. Hij was de verteller in de sci-fi klassieker Forbidden Planet (MGM, June 13. 1958). Hij speelde de hoofdrollen in The Monolith Monsters (Universal, 18 dec 1957), The Monster of Piedras Blancas (Vanwick, 14 sep 1959), de originele versie van MGM’s special effects cult klassieker The Angry Red Planet (Sino, 23 nov 1959) en de snel te vergeten horror film The Slime People (Donald J. Hansen, 18 sep 1963) en opnieuw verteller in King Kong vs. Godzilla (Toho, 26 juni 1963). |
![]() ![]() ![]() Boven midden: In The Monolith Monsters (Universal, 1957) speelde Tremayne een krantenmagnaat die er uit zag als en klonk las een levenslang lid van een woestijngemeenschap. Boven rechts: Les Tremayne als Prof. Theodore Gettell in The Angry Red Planet (Sino, 1959). |
Maar hij verscheen ook in andere filmgenres. Met Irene Dunne en Richard Crenna in de komedie It Grows On Trees (Universal, 2 sep 1952), en samen met Maureen O’Hara in de komedie Everything But the Truth (Universal, 1 dec 1956). Onder zijn vele filmrollen speelde Tremayne ook de veilingmeester in Alfred Hitchcock's North by Northwest (MGM, 18 dec 1959), hij voorzag de nieuwslezer een stem in de James Bond film Goldfinger (Eon, 20 sep 1964) en had ook een kleine rol in Billy Wilder’s The Fortune Cookie (Mirish, 19 okt 1966). |
![]() ![]() Boven links: Bing Crosby, Debbie Reynolds & Les Tremayne in Say One for Me (Bing Crosby Productions, 19 jun 1959). Boven rechts: Olan Soule als assistent veilingmeester en Les Tremayne als veilingmeester in North by Northwest (MGM, 1959). Terug in de 30s was het Olan die de rol van Tremayne in de First Nighter series overnam... |
Op 27 november 1961 meldden kranten dat het een ongelukkige feestdag was
voor Alice en Les. Na 16 jaar huwelijk hadden ze besloten dat echtscheiding
de enige oplossing was voor hun problemen. Ondanks het feit dat Alice van
plan was haar toneelcarrière in het Oosten te hervatten, geloofden degenen
die het dichtst bij hen stonden dat de Tremaynes tussen nu en het
definitieve vonnis zich konden verzoenen. Zover kwam het niet en de
scheiding bleek definitief. Ondertussen verzorgde TV een vast inkomen voor Les met gastrollen in vele bekende series als Bonanza (NBC, 1962 en '70), The Beverly Hillbillies (Filmways-CBS, 29 dec 1964), The Virginian (NBC-Universal, 1965 en '66), ... |
![]() ![]() In "The Virginian," een sympathieke westernserie die zich afspeelt in Wyoming vanaf de jaren 1890, maakte Les twee gastoptredens. Boven links: Als de klerk Mr. Lowell in "A Slight Case of Charity" (NBC, 10 feb 1965). Boven rechts: Als timmerman Horatio Troast in "An Echo of Thunder" (NBC, 5 oktober 1966). |
In 1966 was Les een van de oprichters van de Pacific Pioneer Broadcasters, een organisatie bestaande uit personen die deelnamen aan de gloriedagen van de radio. Stripfanaten zullen hem wellicht nog het meest vereenzelvigen met zijn rol van Mentor in de 1974-76 zaterdagochtendserie, Shazam! Bovendien was hij een veel gevraagde stem in tal van cartoons. Zo was hij de stem van Christmas Present in Mr. Magoo's Christmas Carol (NBC, 18 dec 1962), de stem van Churchy LaFemme en andere karakters in The Pogo Birthday Special, (MGM-TV, 18 mei 1969) en de slechterik in dozijnen Hanna-Barbera shows. Professor Balthazar is een Joegoslavische geanimeerde televisieserie voor kinderen over een oude uitvinder die werd geproduceerd tussen 1967 en 1978. Van 1971 tot 1973 werden afleveringen vertoond op het Amerikaanse ABC-TV kinderprogramma Curiosity Shop. De tekenfilmuitvinder vormde de basis voor het poppenkarakter van de show, Baron Balthazar, en de tekenfilms werden getoond als geanimeerde sequenties van de verhalen van de Baron over zijn avonturen en uitvindingen terug in "mooi centrum Bosnië". De Professor werd ingesproken door Les Tremayne. |
![]() ![]() ![]() Boven links: Les als de vriendelijke, misbegrepen excentrische psychopaat Snakey in Fangs (aka Snakes) (Holy Wednesday Productions, dec 1974). Boven midden: Stripfanaten zullen hem wellicht nog het meest vereenzelvigen met zijn rol van Mentor in de 1974-76 zaterdagochtendserie, Shazam! Boven rechts: Les Tremayne als Big Daddy Hogg in The Dukes of Hazzard (Lou Step, Warner Bros., 29 okt 1982). |
Op 17 juli 1980 trouwde Les voor de vierde keer, met Joan L. Hertz in Riverside, Marion, Missouri. Gedurende de jarig 80 - 90 zette hij zijn reeks met gastrollen met gemak voort. Zo was hij onder andere te zien in The Dukes of Hazzard (Lou Step, Warner Bros., 29 okt 1982), The 13 Ghosts of Scooby-Doo (Hanna-Barbera, 1985), als Edward Quartermain in General Hospital (ABC, 1987), Kid 'n' Play (Marvel-Saban, 1990), end The Pirates of Dark Water (Hanna-Barbera, 1991-93), ... Midden de jaren 80 coproduceerde en co-presenteerde Tremayne Please Stand By: A History of Radio... een geaccrediteerde reeks van 30 halfuur durende programma's voor een groep van Southern California Community Colleges.3 In diverse polls werd hij tot de nummer 1 dramatische acteur verkozen in de zeer populaire medium en dus is het ook geen verrassing dat Les Tremayne werd opgenomen in de Radio Hall of Fame in 1995. He was ook één van de stichtende leden van de AFTRA radio uitvoerders vakbond. Hij zou ooit hebben
gezegd dat omwille van radio menig acteur van een vast loon kon worden
voorzien om zo "... an upstanding, home-owning, stay-in-one-place, family-raising...
good-credit-risk individual..." zijn.3 |
![]() Boven: Les Tremayne met zijn vrouw Joan in maart 1986. |
In 2000 kreeg Les een beroerte en verloor hij zijn spraakvermogen. Gelukkig was hij later dat jaar hersteld, en de daaropvolgende drie jaar waren gevuld met pogingen om zijn memoires te schrijven. Hij en Joan hadden ongeveer 800 pagina's voltooid en waren aangekomen bij Les's vijfde levensjaar. Het is niet bekend of Joan het verhaal heeft kunnen voltooien. Tremayne bleef lang actief in de showbusiness tot hij recentelijk op rust ging. Op 19 december 2003 stierf hij aan hartfalen in Santa Monica, CA. Hij liet zijn vrouw, Joan, en halfbroer, Charles Henning uit Vermont na. In 2009 werd hij door Michael Brandon gestalte gegeven in Me and Orson Welles (Freestyle Releasing, 16 maart 2009). |
Notities: * "In 1927, nadat hij een jaar op de middelbare school had gezeten, dwong de vader van Tremayne hem te stoppen en te gaan werken." (Los Angeles Times, Dec 23 2003) ** Hij werd verder opgeleid aan de Northwestern University (Grieks drama, 1937-1939), Columbia University (antropologie, 1949-1950) en UCLA (antropologie, 1950-1951). *** In latere interviews geeft Les zelf 1931 op, terwijl vroegere bronnen het houden op 1932 (zijn negentiende verjaardag). Alle vermelde data voor films zijn voor de eerste release in de VS. Alle vermelde data voor TV programma's zijn die van eerste uitzending. Alle vermelde data voor (radio)toneelstukken zijn voor de periode waarin de acteur erbij betrokken was. De feiten in het rood moeten nog bevestigd worden. |
Klik op Uncle Sam als je denkt ons te
kunnen helpen...!
![]() |
Andere referenties (1) Overlijdensbericht Torgo the White's Rolodex door Chris Cornell et al (2) Cincinnati Radio van Michael A. Martini (3) Fri, 28 Mar 1998 Old Time Radio column door wijlen Betsy W(einberg) (4) IMDb (5) Wikipedia (6) Radiogoldindex (7) OTRRpedia (8) IBDB (9) Playbill.com (10) "He thrives on Adventure!" by Margaret Mary Joslin (1937) (11) "Les Tremayne, 90; Radio Icon’s Acting Career Ran 6 Decades" Dennis McLellan (Los Angeles Times, Dec 23. 2003) (12) The Golden Voice of Les Tremayne: Shazam! by Scott Rollins (Apr 16 2023) Bijkomende video & audio bronnen (1) NPR orbituary (2) Interview at Speaking of Radio (3) Susan Slept Here (Film Clip, 1954) (4) Lincoln Town Sedan Commercial with Les Tremayne & Julia Meade (5) Les Tremayne On How Radio Stabilized The Lives of Actors (6) Wagon Train full episode "The Maggie Hamilton Story" (1960) (7) Curiosity Shop Ep1 or Ep17 with Baron Balthazar (24:02) (1971) |
Dit profiel van de acteur
hierboven maakt deel uit van
Ellery Queen a website on deduction.
Deze acteur speelde de rol van Inspecteur Queen
in de Ellery Queen TV
reeks. Vele van de profielen op deze site zijn samengesteld na zeer nauwgezet onderzoek van diverse bronnen. "Please quote and cite ethically!" |
Pagina aangemaakt 1 januari 2013 Laatste update 29 juli 2024 |
t
e r u g n a a r L i j s t v a n
V e r d a c h t e n
|
Inleiding | Plattegrond | Q.B.I. | Liist Verdachten | Wie? | Q.E.D.
| Moord en
scene | Nieuw |
Auteursrecht![]() Copyright © MCMXCIX-MMXXIV Ellery Queen, een website rond deductie. Alle rechten voorbehouden. |