De Holle Draak
Miss Merrivel, een  gediplomeerd verpleegster heeft de zorg op zich genomen van een oude Japanse heer, die herstellend is van een operatie. Er gebeuren vreemde dingen in zijn exotisch landhuis. Zijn het inderdaad bovennatuurlijke krachten die de oude man spoorloos doen verdwijnen? EQ staat voor een raadsel.

"The Hollow Dragon" (Redbook, dec 1936) is wellicht een van de minder geslaagde bijdragen aan de bundel. Jon Mathewson wijst erop dat het verhaal moeilijk te begrijpen is zonder rekening te houden met de opvattingen uit de jaren dertig, toen veel Amerikanen weinig wisten over andere culturen en die als exotisch beschouwden. Dat is vooral van belang bij de voorstelling van de Japans-Amerikaanse Jito Kagiwi, wiens woning wordt omschreven als een huis met een uitgesproken oosters karakter, compleet met kleurrijke tapijten, draken en andere decoratieve elementen. Zonder inzicht in de culturele opvattingen van die tijd heeft een groot deel van het verhaal voor de hedendaagse lezer weinig betekenis.

Mathewson is niet bijzonder onder de indruk van het resultaat. Hij vindt de plot weinig boeiend, de personages weinig aantrekkelijk en het mysterie zelf nogal zwak. Hij vraagt zich zelfs af of de neven Ellery Queen stilaan ontdekten dat eenvoudige verhalen, waarvoor weinig intellectuele inspanning nodig was, soms precies die verhalen waren waarvoor populaire tijdschriften bereid waren flink te betalen. Misschien begon Hollywood hun schrijfwerk te beïnvloeden. De timing is in ieder geval veelzeggend: "The Hollow Dragon" verscheen in Redbook in dezelfde maand waarin een verkorte versie van De Halve Schaar werd gepubliceerd in Cosmopolitan. Ondertussen ging de tweede Ellery Queen-film, The Mandarin Mystery, gebaseerd op Moord Achterstevoren, op 23 december 1936 in première (Jon Mathewson).

"Het Huis der Duisternis" (The American Magazine, feb 1935) toont opnieuw Queens talent voor het creëren van opvallende en excentrieke decors. Het verhaal speelt zich af in de bizarre omgeving van een pretpark, met onder meer een moord in het lachpaleis van Luna Park. De ontwerper ervan, geïnspireerd door het kubisme, is een Fransman. Dat doet denken aan de Franse ontwerper die verantwoordelijk was voor het art-decomeubilair in Het Lippenstiftmysterie (1930). Grost beschouwt het verhaal zowel als een fantasierijke detectivepuzzel als een voorbeeld van Queens bereidheid om zwarte personages onder de verdachten op te nemen zonder terug te vallen op de gebruikelijke stereotypen. Ook de recensent van de Daily Telegraph haalde de moord in het lachpaleis aan als een van de meest geslaagde episodes uit de bundel.

"Het Bloedend Portret" (1937), oorspronkelijk gepubliceerd als "The Gramaton Mystery" in American Cavalcade (sep 1937) en later als "Beauty and the Beast", begint met een intrigerend en sfeervol uitgangspunt. Een historisch portret zou echt bloed laten druppelen telkens wanneer de vrouw des huizes haar man ontrouw is. De bovennatuurlijke suggestie vormt een doeltreffend vertrekpunt voor een mysterie, hoewel Grost vindt dat de sfeer die in de eerste helft wordt opgebouwd, zich nooit ontwikkelt tot een bijzonder sterke detectiveplot. Toch was het een van de verhalen die de recensent van de Daily Telegraph wel wist te waarderen.

"Man Bites Dog" (Blue Book, jun 1939) speelt zich af tijdens de zevende wedstrijd van de World Series tussen de New York Yankees en de New York Giants. Ellery, Paula, inspecteur Queen en sergeant Velie zitten achter de dug-out van de Yankees. Daar observeren ze twee koppels wier onderlinge relaties allesbehalve harmonieus verlopen. Tot hen behoren de voormalige werper Big Bill Tree, filmster Lotus Verne, Big Bills van hem vervreemde echtgenote Judy Starr en haar begeleider Jimmy Connor.

Het verhaal is een zorgvuldig geconstrueerde detectivepuzzel, die sterk steunt op de uitgekiende samenstelling van de personages en hun onderlinge interacties. De ontknoping onthult bovendien een onverwacht sentimentele kant van een doorgewinterde New Yorkse politieagent, die bereid is een misdaad in de doofpot te stoppen om de reputatie van het oude, roemrijke honkbalspel niet te schaden. Grost beschouwt het als een van de betere voorbeelden van Queens terugkeer naar het korte verhaal.

"Man Bites Dog" vertoont ook enige verwantschap met de minimalistische vergiftigingsverhalen waarmee Ellery Queen zich in deze jaren bezighield, zoals Hartenvier en De Verliefde Detective (1942).

"Long Shot" (Blue Book, sep 1939) heeft een interessante link met Hollywood. Queens eerste opdracht vanuit de filmindustrie bestond erin een scenario te schrijven over een paardenrace. Dit verhaal werd op basis van dat werk bewerkt. Het keert terug naar vertrouwd terrein uit De Moordenaar schoot met Scherp (1933), met een combinatie van westernpersonages, paarden en vuurwapens. Het verhaal werd later herdrukt in Ellery Queen's Mystery Magazine (mrt 1959) en heeft mogelijk ook als basis gediend voor een televisieaflevering uit 1951 van The Adventures of Ellery Queen (Episode 54).

In How to Read a Short Story bespreekt Marjorie L. Burns de plot aan de hand van vier elementen. Eerst schetst de auteur de situatie waarin de personages zich bevinden. Het probleem of conflict wordt duidelijk gemaakt door middel van een vertelling of door een onmiddellijke handeling. Vervolgens vloeien gebeurtenissen en handelingen voort uit dat conflict, als het vanaf het begin volledig werd onthuld. Wordt het conflict niet meteen duidelijk gemaakt omdat de auteur met een handeling begint in plaats van met een vertelling, dan moeten de lezers het conflict ontdekken door aandachtig te lezen en te observeren wat de personages doen en zeggen. Dit deel van de plot wordt de stijgende handeling (rising action) genoemd. De lezers herkennen de tegengestelde krachten in het verhaal. Dat kunnen twee personages zijn, een personage en een natuurkracht (zoals een storm), of een personage en het probleem waarmee hij wordt geconfronteerd.

Het derde element is het keerpunt of de climax, waarin de handeling haar hoogtepunt bereikt en een van de tegengestelde krachten wint en de andere verliest. In misdaad- of detectiveverhalen wordt op dat moment de misdaad opgelost. Ten vierde toont de auteur de gevolgen van wat tijdens de climax werd beslist of onthuld. In een mysterieverhaal kan de ontknoping bestaan uit de uitleg van de misdaad, zoals alleen de detective of privédetective die had kunnen achterhalen.

"Mind Over Matter" (Blue Book, okt 1939) zet de reeks sportverhalen voort. Het beschikbare bronnenmateriaal bevat weinig informatie over de afzonderlijke plot, maar het verhaal behoort tot de groep van vier waarin Paula Paris Ellery vergezelt.

Het laatste verhaal, "The Trojan Horse" (Blue Book, dec 1939), wordt doorgaans beschouwd als het zwakste van de vier sportmysteries. Toch vindt Grost het een verdienstelijke poging, met enkele aangename mysterieuze elementen. Net als in "The Treasure Hunt" draait het om een langdurige zoektocht naar gestolen juwelen.

De bundel weerspiegelt een interessante ontwikkeling in de carrière van Queen. Na tussen 1933 en 1935 een aanzienlijk aantal korte verhalen te hebben geschreven, waaronder een novelle, lieten de auteurs dit genre grotendeels enkele jaren links liggen. In 1939 keerden ze terug met de vier sportverhalen, waarin Paula Paris telkens haar opwachting maakt. Grost beschouwt de eerste drie als bijzonder geslaagd, terwijl hij erkent dat "The Hollow Dragon" minder indruk maakt. Helaas lijkt Paula na deze reeks uit de Queen-verhalen te zijn verdwenen.

Pocket Books kende destijds de zogenaamde Gertrudes (kleine vergulde kangoeroes) toe aan auteurs van wie de boeken meer dan een miljoen exemplaren hadden verkocht! In januari 1946 vond de uitreiking plaats tijdens een feest in de Rainbow Room in New York. De onderscheiding werd toegekend aan Ellery Queen, oftewel "Messrs. Dannay and Lee", voor The New Adventures of Ellery Queen.

Ook de recensenten uit die tijd herkenden de grote verscheidenheid van de bundel. De Brooklyn Eagle (23 jan 1940) omschreef de negen verhalen als typisch voor de vlotte, raadselachtige Queen-stijl, al werd die soms wat overdreven. De krant wees daarbij vooral op de meeslepende scènes in "The Lamp of God". De New York Sun prees het kennelijke plezier waarmee de auteurs hun plots bedachten en verder uitwerkten. Het boek werd omschreven als een waardevolle verzameling voor liefhebbers van het bizarre.

Aan verbeeldingskracht is hier zeker geen gebrek. Sommige oplossingen zijn overtuigender dan andere, en vooral "The Lamp of God" toont hoe een ingenieus probleem door een al te ingewikkelde verklaring aan kracht kan inboeten. Toch biedt de bundel een fascinerende mengeling van horror, humor, romantiek, onmogelijke misdaden en sportmysteries. Bovendien krijgen lezers de kans Ellery Queen in uiteenlopende omgevingen en stemmingen te leren kennen. Niet elk avontuur is even geslaagd, maar de grote verscheidenheid maakt The New Adventures of Ellery Queen tot een boeiende bundel voor iedereen die geïnteresseerd is in de vele facetten van het schrijversduo Queen.