Klik op de foto om terug te gaan...

Appeared on EQ tv-show Harry Morgan (Apr 10,1915 - Dec 7, 2011)

 

Foto van Harry Morgan genomen toen het Muskegon High discusieerteam het staatskampioenschap won in 1932.

Lengte: 1.68 m (5' 6")
Broers en zussen:
       Arnold L. Bratsburg (b. 27 feb 1919 - d. 4 jan 2001)
       Marguerite M. Bratsburg (b. 1924)
Huwelijken:
(1) Eileen Ann Detchon (1 sep 1940 - 4 feb 1985, haar
      dood)
      Vier zonen:
Christopher, Charles, Paul en Daniel
      Christopher Thomas, TV producer (b. 31 aug 1942),
      Charles Timothy (b. 1 mei 1944) advocaat
      (acteert ook onder de naam Charley Morgan),
      Twins: Paul Anthony, advocaat (b. 23 dec 1946)
                  Daniel Howard (b. 23 dec 1946 - d.13 nov 1989)
(2) Marcella Barbara Bushman Quine (17 dec 1986 - 2011,
      zijn dood)


Harry werd geboren in Detroit, Michigan, op 10 april 1915, als Harry Bratsburg, zoon van Hannah Christine Olsen en Henry Arnold Bratsburg, een mechanicus, beide respectievelijk uit Zweden en Noorwegen. 

Kort na zijn geboorte verhuisde de familie naar Muskegon, Michigan, zo'n 42 mijl ten west noordwesten van de Grand Rapids. Zowel zijn vader als zijn twee ooms verrichten werk aan het Erie kanaal. Toen Morgan's vader Henry inschreef in de junior high school, spelde de bediende zijn naam als Bratsburg in plaats van Bratsberg. De schuchtere Henry maakte geen bezwaar.

De jonge Harry werd een populaire klasgenoot in Muskegon High School, en werd dan ook verkozen als president van zijn klas in zijn laatste jaar (1933). Zijn specialiteit was het voeren van debatten en in zijn eerste jaar gingen hij en zijn mede debatvoerders voluit voor het staatskampioenschap, waar ze Oxford in de finale op de campus van de Universiteit van Michigan in Ann Arbor versloegen. Vreemd genoeg nam de jongen, die de school's meest beroemde acteur zou worden, nooit deel aan de toneelstukken die op school werden opgevoerd.

Harry kreeg een studiebeurs aangeboden voor de University of Chicago maar na twee jaar verliet hij de school omwille van financiële redenen, om zijn studie lokaal verder te zetten in de Muskegon Junior College, waar hij opnieuw lid werd van het debateerteam. Door het spreken in het publiek en zijn debatteerlessen, had Morgan ondertussen wel ingezien welke troeven hij had met zijn verschijning en sterke (en zeer herkenbare) stem. Hij begon dan ook met acteren in zijn eerste jaar aan de University of Chicago in 1935.

Na afstuderen aan JC in 1935, ging hij werken in het de verkoopsafdeling van de Shaw-Walker Company en al vlug verhuisde hij naar Washington D.C. Hij verkocht er  (of zoals hij zelf zei "verkocht er geen") kantoorbenodigdheden wat hem, in 1937, zo'n $20 per week opleverde. "Ik verdiende als acteur nog minder, zo'n $10 per week" herinnerde hij zich wat bitter, "en zowat een week nadat ik mijn job opgaf verdiende de kerel met wie ik werkte zo'n  $200,000 - door al zijn archiefkasten aan het kantoor voor Sociale Zekerheid te verkopen."  Morgan deed wat audities voor zomertoneelsgezelschappen en lokale theaters. Waardoor hij wat rollen en audities kon doen bij belangrijker gezelschappen en zomertoneelschappen buiten New York City.

Zo deed hij met succes een auditie voor een rol in The Petrified Forest (1937), een toneelstuk met Frances Farmer, die hem hielp om een auditie te mogen doen bij The Group Theater, welke bestond uit vele van de beste dramatische talenten ooit uit de geschiedenis van de V.S.: Clifford Odets, Howard Clurman, Elia Kazan, Lee J. Cobb, Sanford Meisner, John Garfield, Karl Malden. Morgan werd opgenomen in the Group, waar hij optrad in het zeer succesvolle Odets toneelstuk genaamd Golden Boy (nov 1937), als bokser genaamd Pepper White (hij had zelf ooit ook een familiehond met dezelfde naam). Het liep voor één jaar op Broadway en daarna nog zes maanden in London, waar de acteurs wat tijd doorbrachten met Paul Robeson en zelfs Winston Churchill konden ontmoeten. Een reeks succesvolle Broadway rollen zouden hierop volgen. Morgan speelde in de zomer ook in het toneelgezelschap in the Pine Brook Country Club gesitueerd in het platteland van Nichols, Connecticut.

Frances Farmer was afkomstig uit Seattle, waar ze opgroeide samen met Eileen Detchon, een andere Broadway actrice in spe, deze laatste ontmoette Harry terwijl ze samen speelden in het toneelstuk van William Saroyan My Heart's in the Highlands. Ze huwden in 1940 en daarna vond Harry enkel werk in kleine theaters en op radio. Frances Farmer kon de jongehuwden overtuigen om zich aan de Westkust te vestigen. Hollywood kwam snel aankloppen en reeds in 1941 stond Harry onder contract bij 20th Century Fox. 

Morgan (L) maakte zijn debuut op het grote scherm (aanvankelijk onder de naam "Henry Morgan") als acteur onder contract in de film uit 1942 "To the Shores of Tripoli."Harry Morgan (L) en Paul Langton (R) in "Gentle Annie" (1944)

Bij een terugkeer naar Muskegon, Michigan, in januari 1942 kwam zijn moeder Hannah Olsen te overlijden.

Morgan maakte zijn debuut op het grote scherm (aanvankelijk nog onder de naam "Henry Morgan") als acteur onder contract in de film uit 1942 To the Shores of Tripoli. Hij zou zijn naam eerst nog veranderen naar "Henry 'Harry' Morgan" en uiteindelijk Harry Morgan, om verwarring te vermijden met een toen populaire komiek met dezelfde naam.

Morgan deed dienst in de US Army gedurende WOII waar hij samen met andere acteurs training films zou maken. Eén van zijn werken, The Rifle Platoon uit 1942 is nog te bekijken op YouTube.

 Harry Morgan in "Johnny Comes Flying Home" (1946)Harry Morgan en George Raft in "Race Street" (1948)

Tussen 1942 en 1946 werd het gezin uitgebreid met vier, allen in Los Angeles geboren zonen, de laatste twee een tweeling.
"Het liep lang niet altijd van het leien dakje voor mijn vader, vroeg in zijn carrière was er een volledig jaar waarin mijn vader geen dag werk kreeg en 4 jonge kinderen moest voeden.
" (3)   

Morgan fungeerde in 1947 als gastheer voor de NBC radio reeks Mystery in the Air met Peter Lorre in de hoofdrol.

Een gedenkwaardige rol was die in The Big Clock (1948) waarin hij een zeer bedreigende bodyguard/beul speelde voor Charles Laughton. De voorziene tekst voor zijn karakter waren eerder oppervlakkig en Morgan stelde voor om de figuur als doofstomme te spelen, een ingreep die zeer goed werkte op het scherm.

Hij maakte ook een doorbraak met een ander Saroyan toneelstuk genaamd Hello, Out There! (1949) (een zeer charmante eenakter met maar twee figuren, de andere rol werd door Jennifer Jones gespeeld), opgevoerd in een toneelhuis in Santa Barbara. De film Hello, Out There! werd gekoppeld aan een andere eenakter, maar werd nooit uitgegeven en er zou geen overblijvende print meer beschikbaar zijn (volgens the UCLA Theater Arts archive). Hello, Out There! gaf wel aanleiding tot een contract met Fox Studios en dus enkele jaren van inkomensgarantie, waarbij Harry als Henry Morgan te zien was in zowat een dozijn films, vaak als komische figuur of zware jongen — met niet veel tussen in.

In 1950, verscheen Morgan als opdringerige, door alcohol bedorven hotel klerk in de Dragnet radio episode "The Big Boys".

Glenn Ford (R) die Harry Morgan bij de lurven vat  (L) in "The Teahouse of August Moon" (1956)Cara Williams (L) en Harry Morgan (R) in "Pete and Gladys" (1960)

Harry Morgan's hobbies waren fotografie, paardrijden, handbal en fietsen. Hij hield ook van koken en was verzamelaar van verfijnde symfonische muziekopnames. Toen televisie een alledaagse realiteit werd in de '50s was Morgan hier klaar voor.

Bij CBS, speelde hij Pete Porter in Pete and Gladys (1960–1962), met Cara Williams in de rol van echtgenote Gladys. Pete and Gladys was een spin-off van December Bride (1954–1959), met Spring Byington, een show waarin Morgan een populair terugkerende rol had.

Harry Morgan als generaal Sherman op een foto met John Ford regisseur van "How the West was Won" (1962)
Harry Morgan als generaal Sherman op een foto met John Ford regisseur van How the West was Won (1962)

In 1964, regisseerde hij zelf de Alfred Hitchcock Hour episode, "Who needs an enemy?".

He was een actieve tegenstander van de anticommunistische campagne in Hollywood. Hij genoot van golfen, reizen, dineren, vissen, tijd doorbrengen met de familie, lezen, paardenkweken, paardrijden, dieren, schilderen en dichtkunst.

In 1966 speelde Harry tegenover Elvis Presley in Frankie and Johnny (zie hieronder links), voor Ellery Queen fans opvallend dat de film nog meer bekende namen had: Eddie Quillan als kassier (niet in de rolverdeling opgenomen) alsook de 'faux' Robert Strauss (English).

Hij ontving the Gold Award of Purple Heart Veterans Rehabilitation Service in de jaren 70.

Harry Morgan en Elvis Presley (1966)Lawford met Inspecteur Queen gespeeld door Harry Morgan in "Ellery Queen, Don't Look behind You" (1971)

In Ellery Queen Don't Look Behind You (1971) werd de rol van Morgan, nochtans perfect in de rol van getergde vader, herschreven als getergde oom. Niet alleen een oplossing voor het verschil in accent tussen de acteurs maar ook voor het geringe leeftijdsverschil.   

Morgan verscheen in verscheidene bekende TV reeksen waaronder The Partridge Family en Gunsmoke.

Harry Morgan met the Partridge Family (1970)Harry Morgan samen met zijn goede vriend James Arness in "Gunsmoke"
  Net als Morgan zelf in het echte leven was Kol. Potter een hevige drinker en roker. 1980 een magazine advertentie voor Gaines Complete Dog Food met Harry Morgan

Morgan's grootste rol was die van de brutale, bevelende, pleziermakende, ernstige legerofficier "Kol. Sherman T. Potter" in M*A*S*H (1972), waarin hij de rol overnam van McLean Stevenson, die de reeks verliet om onsuccesvol de hoofdrol op te nemen in zijn eigen sitcom. Opnieuw was de show een hit bij de fans en zo werd hij op 60 jarige leeftijd niet minder dan 11 maal genomineerd voor een Emmy. Hij won zijn eerste en enige Emmy in 1980, in de categorie Outstanding Supporting Actor in a Comedy or Variety or Music Series. Tegen 1983, werd de M*A*S*H's reeks zeer duur om maken, mede door de lonen van de acteurs, dus CBS bracht het seizoen terug naar 16 afleveringen. Na de M*A*S*H finale in 1983, trad Morgan nog kort op in de  spin-off serie After M*A*S*H (1983), waarin ook Jamie Farr en William Christopher, uit de originele M*A*S*H (1972) reeks te zien waren maar zonder de ster Alan Alda. (1) Net als Morgan zelf in het echte leven was Kol. Potter een hevige drinker en roker. (Foto hieroven onderaan links). In verschillende afleveringen van M*A*S*H (1972), figureerde zijn echte vrouw, Eileen Detchon (zie foto hieronder links), als echtgenote voor zijn rol, "Mildred's" foto stond prominent op de bureel van de kolonel.
Toen hij werd gevraagd naar zijn gevoelens naar aanleiding van het filmen van de laatste aflevering van de show zei Morgan: “Verdriet en pijn aan het hart.” 

In een industrie waarbij vriendschappen vaak eindigen bij het feestje na de laatste aflevering is Morgan blij zich te kunnen beroepen op enkele overblijfselen van zijn M*A*S*H - dagen. "Loretta Swit belde me net vanuit  London," zei Morgan ooit daags voor Kerst. "Ze is waarschijnlijk mijn beste vriend. Ze belde niet eens 'collect' "

Eileen Morgan (L) en haar man acteur Harry Morgan (R) op het 34ste Annual Directors Guidl of America Awards (13 maart 1984), Beverly Hilton Hotel, Beverly Hills, Californië.Harry Morgan en zijn vrouw op een banket op 4 april 2001 in Los Angeles, Californië.

Eileen overleed in 1985. Hij hertrouwde met Barbara Bushman Quine (zie foto hierboven rechts), kleinddochter van de stommefilm ster Francis X. Bushman) op 17 december 1986. Het huwelijk zou stand houden tot zijn dood. Niet zonder zijn problemen zo werd, in juli 1997, Morgan aangeklaagt wegen mishandeling van zijn vrouw één jaar daarvoor. Een ruzie die tijdens een diner was begonnen liep thuis uit de hand en het daaropvolgende geweld leidde tot verwondingen bij Mevr. Morgan aan oog, voet en arm. De aanklacht werd verworpen toen de  82 jarige acteur akkoord ging om een zes maanddurende counseling programma te volgen. (2)

Harry Morgan (R) samen met veteraan Walter Matthau (L) in een publiciteitsfoto voor "Against her will" (1992)Naar het eind van zijn actieve loopbaan, over de  80 , kreeg hij nog een terugkerende rol als ouder college professor in "3rd Rock from the Sun" (1996), tegenover John Lithgow.

Naar het eind van zijn actieve loopbaan, over de 80 , kreeg hij nog een terugkerende rol als ouder college professor in 3rd Rock from the Sun (1996), tegenover John Lithgow (zie foto hierboven rechts). Kort nadien ging hij op rust en leefde samen met zijn familie.

Zijn laatste optreden op televisie was in de M*A*S*H: 30th Anniversary Reunion in 2002.

Hij werd opgenomen in the Hall of Great Western Performers in het National Cowboy & Western Heritage Museum in 2006.

Morgan overleed op 96 jarige leeftijd vredig in zijn slaap om  3:00 am in Los Angeles, op 7 december 2011, 10 dagen voor zijn 25ste huwelijksverjaardag. Zijn zoon Charles, zei dat zijn vader nog recentelijk een behandeling kreeg voor longontsteking. Zijn lichaam werd verast en de as aan de familie gegeven.

Klik als je denkt ons te kunnen helpen...!

Referenties

(1) IMDb

(2) Wikipedia.nl  Wikipedia

(3) Harry Morgan profile Norwegian American Hall of Fame
(4) TCM
(5) Playbills
(6) Old Time Radio Downloads

Bijkomende video & audio bronnen
(1) Harry Morgan interview Archive of American Television
(2) The Partridge Family Clip uit de TV reeks met Harry Morgan
(3) Race Street Clip uit 1948, de film from met George Raft en Harry Morgan (YouTube)
(4) Dragnet (1987) Clip uit de film (YouTube)
(5) After M*A*S*H (1983) Clip uit de TV reeks (YouTube)
(6) Pete & Gladys (1962) Clip uit de TV episode "Hero in the House"

 

Dit profiel van de acteur hierboven maakt deel uit van website Ellery Queen a website on deduction. Deze acteur speelde de rol van Inspecteur Queen in de  Ellery Queen TV pilootfilm.

Pagina aangemaakt 18 december 2017
Laatste update 18 december 201
7

t e r u g   n a a r    L i j s t   v a n   V e r d a c h t e n


 
Inleiding | Plattegrond | Q.B.I. | Liist Verdachten | Wie?  | Q.E.D. | Moord en scene | Nieuw | Auteursrecht
Copyright © MCMXCIX-MMXVI   Ellery Queen, een website rond deductie. Alle rechten voorbehouden.