NAAR PAGINA: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

CARRIERE

In de late jaren dertig werd het werk van de neven beïnvloed door
twee nieuwe media pulpmagazines (Red Book, Cosmopolitan,...) en de film. Hierdoor trapten ze in de val door te denken dat wat meer liefdesinteresse, een lossere constructie beide van die media kon overhalen en uiteindelijk voor hen een meer gunstige verkoop zou betekenen Dus rond 1935 lieten ze hun hoog ontwikkelde techniek varen om een meer moderne te ontwikkelen. De hield een meer individuele aanpak van de problemen in, die hen totaal in een ander licht plaatste. Weg was het symbolisme in de hoofdstukken, gedaan met diagrammen, citaten, lijst der verdachten...en ook de gepatenteerde titelopbouw werd verlaten, de moordscene werd iets minder bizar, ze speelde zich af in een meer herkenbare wereld buiten het eigenlijke verhaal, de oplossing werd meer op intuïtie bereikt dan op logica,...  En samen met de Ellery Queen boeken veranderde ook de figuur Ellery Queen. Wat kregen we daarvoor in de plaats? Romantiek... men trakteerde ons op liefdesverhalen. Ons door Queen bestookte brein moest nu ook nog een aantal romantische elementen verwerken. Waren de eerste verhalen nog zeer gewoon te noemen de volgende waren vrij zwaarmoedig en zelfs op bepaalde momenten metafysisch te noemen tot op het moment dat Ellery Queen zijn verhalen een warme hartenklop gaf. Een aantal van de minder cerebrale lezers had reeds de wens geuit om een Ellery te zien die wat minder levensvreemd was. De moordenaar mocht dan wel zeer sluw zijn er moest ergens een grens bestaan voor de menselijke daden en criminele strategie. Queen's spraakpatroon werd meer Amerikaans dialect dan officieel 'Amerikaans', hij begon vaak ook veel te vlug te twijfelen over zijn oplossingen. Zijn onderzoeken begonnen ook het leven van andere mensen te beïnvloeden.

Ze publiceerden nu maar vijf boeken en de drieakter Danger, Men Working (de basis voor de film The Crime Nobody Saw) geschreven samen met Lowell Brentano, medeauteur van The Spider en andere thrillers voor regisseur Jed Harris maar dat al sloot na enkele avonden in Baltimore en Philadelphia. Hun stuk gaat over drie detectiveschrijvers die zich in een huis in Twelfth Street ophouden om er te werken aan een thriller. Daar ze het niet eens worden over een plot zijn ze dan ook maar wat blij als er een echte moord plaatsvindt. In plaats van, zoals normale burgers zouden doen, de politie te verwittigen proberen ze zelf de moord op te lossen. Ellery Queen (de auteur) was op de repetities aanwezig waar je Hal K. Dawson de hoofdrol kon zien vertolken. (feb 1936).

De eigenlijke reden voor hun lage output was het feit dat ze door Hollywood werden ingehuurd als scriptschrijvers bij Columbia, Paramount en M.G.M. Er is ook weinig gekend over deze toch weinig succesvolle periode in hun carrières. Larry Darmour wordt vernoemd als diegene die Manfred en Frederick aanvankelijk contractreerde om naar Hollywood te komen en er te werken aan de reeks films die voor Columbia zouden worden gemaakt. De neven zelf lieten doorheen de jaren ook weinig los over het werk dat ze in Hollywood deden, hierbij bewerend dat ze er zich weinig van herinnerden. De enige andere referentie die we konden vinden was een krantenartikel van eind 1936 waarin Ellery Queen ("He is two people,...") wordt aangeprezen als de nieuwe schrijver voor een nog te maken Randolph Scott film genaamd Betting Fever (Paramount) met Barney Glazer als producer en  J. Theodore Reed als regisseur. Dit was hun eerste Hollywood opdracht rond paardenrennen. De film werd echter nooit afgemaakt. Ze maakten de trip naar de Westkust met de trein zoals de volgende anekdote uit een krant van 1936 illustreert: "... De twee auteurs schrijven nu voor de film bij Paramount. Op weg daarheen, maakten ze kennis op de trein met een verwante ziel en speelden vaak samen kaart. Bijna in Los Angeles kregen ze de schok van hun leven. Dannay en Lee gingen van hun reisvriend afscheid nemen en vonden hem geboeid vastzitten aan twee andere mannen. Hij was op weg naar de kust voor een bigamie aanklacht."

Hun meest bekende bijdrage The Shadow of the Thin Man (M.G.M. 1941) was onvoldoende om te worden opgenomen in de aftiteling. Hun door discussie gespekte manier van werken zorgde voor wrijving met de collega's uit de naburige kantoren en ondanks hun lucratieve bezoldiging schreven ze nooit iets wat resulteerde in de 'ultieme' erkenning nl. vermeldt worden in de aftiteling. Na een mislukte poging in toneel en film zou uiteindelijk een ander medium hen ter hulp snellen. Een medium voor de grote massa dat op het punt stond om zijn eigen 'Gouden Eeuw' te beleven: radio.

Lee en Dannay in hun EQ bureel, rond 1942. Dannay leest een radioscript.

Op persoonlijk vlak woonden tegen 1939 Fred en Mary Dannay samen met hun kinderen, de zes jaar oude Douglas en de pasgeboren Richard in de woonwijken van Great Neck, Long Island. Fred verzamelde nog steeds postzegels en schreef poëzie. Hij nam zich ook voor ALLE detective-kortverhalen te verzamelen, en wie durft zeggen dat hij ook daarin niet slaagde?
 
Manny en Betty gingen in 1938 uit elkaar en in 1941 was Manny officieel gescheiden en leefde samen met zijn dochters, Jacqueline and Patricia in een New York's appartement aan 1050 Park Avenue. In zijn weinige vrije tijd bleef hij vioolspelen of luisteren naar de platen uit zijn collectie klassieke muziek. Meestal, echter, werkten ze thuis tot twaalf uur per dag  om eens per week hun materiaal te vergelijken in een klein kantoortje dat ze huurden onder de naam "Ellery Queen". Beide mannen wisselden Pall Malls of met de pijp en de occasionele sigaar, wat verklaart waarom Ellery, als figuur, kan beschouwd worden als één van de grote tabakskenners in de detectiveliteratuur.

Ze werden gecontacteerd door een jonge verantwoordelijke bij Columbia Broadcasting System (CBS) die iemand zocht om een nieuw soort radiodrama te schrijven: een uurlang detective-serie. George Zachary bood ze hiervoor 250-350$ per week en een geheel eigen radioshow, maar twijfelden toch. Uiteindelijk kan vermoed worden dat het potentiële miljoenenpubliek toch de doorslag gaf. Ze kregen eerst de gelegenheid het 'vak' wat te leren door een aantal scripts te schrijven voor andere series waarvan iedereen (waaronder zijzelf) de titel zijn vergeten. Ondertussen gingen de voorbereidingen voor de Ellery Queen- radioseries verder. Gedurende 1939 moeten ze bijna elke minuut in de radioserie hebben gestoken, de hectische taak van wekelijks een nieuw origineel uurlang drama te produceren! Het is dus lang geen verrassing dat in 1940 na zeven weken waarin reeds twee herhalingen zaten vervat de show naar 30 minuten werd teruggebracht.

Laat in  november1940, tijdens een rit naar Long Island om er zijn moeder te bezoeken werd Fred aangereden door een wagen die zonder lichten reed en met een bestuurder onder invloed, die uiteindelijk ook nog eens eens zonder toelating zijn basis had verlaten zonder rijbewijs noch verzekering. Zijn Buick was na de frontale botsing onherkenbaar. Fred was zo ernstig gewond dat hij door Walter Winchell in diens nationaal nieuwsprogramma zelfs dood werd verklaard. Zo erg was het niet maar hij was zeker in zeer kritische toestand met verscheidene gebroken ribben, interne verwondingen en shock waarvoor hij maanden in het hospitaal zou vertoeven.  Op 15 januari 1941 rapporteerde Variety dat Dannay richting Florida was vertrokken om te genieten van één maand vakantie teneinde wat te herstellen.
De neven waren begonnen aan een nieuw boek en bleven in contact via telefoon en telegraaf. Het voorgestelde boek echter had in wezen hetzelfde plot als Agatha Christie's And Then There Were None (1939) en werd niet onmiddellijk gepubliceerd (pas in 1943 als There was an Old Woman).

Het is dan ook gedurende deze tijd dat de neven erin toe stemde de twee eerste filmscripts te laten fictionaliseren en te laten publiceren onder de naam Ellery Queen. Ze mochten dan wel ontevreden zijn over de films zelf het weerhield hen er niet van de verhalen als die van hen te laten doorgaan.

Gedurende de vijftien maanden dat de radioshow niet werd uitgezonden schreven ze één van hun beste boeken Calamity Town (1942), en de start van de Wrightsville-periode. Dannay had ook zo ongeveer zijn collectie kortverhalen vervolledigd en schreef 101 Years Entertainment (1941). Hij lanceerde ook Ellery Queen's Mystery Magazine .

Ellery Queen in een reclame voor Ballantine (1952)

Tijdens de Hollywood jaren toen Frederic Dannay en Manfred Lee meer en meer gefrustreerd werden door de beperkingen die de formele deductieve puzzel hen bood, probeerden ze te breken met de traditie en trachten te experimenteren met iets anders. Waarom eens niet het detectiveverhaalformaat toepassen om de menselijke motivaties en relaties te onderzoeken? Met Calamity Town begon een nieuwe era, de eerste in een nieuwe subserie: de Wrightsville Verhalen. Na elkaar gelezen, tonen ze de bijna onvermijdelijke verandering bij Ellery Queen, van de oplosser van kunstmatige puzzels tot filosoof-detective. De voor het tijdperk typische 'angst' wordt aan de serie toegevoegd. We kregen niet langer de deductieproblemen van vroeger. Ellery lijdt onder zijn zaken en de gevolgen. Soms faalt hij zelfs.
Calamity Town, door beide als één van hun betere werken beschouwd, werd niet door een nationaal magazine weerhouden om als voorpublicatie in serie te verschijnen, zonder dat  men hiervoor een duidelijke reden kon geven. Dus vielen ze terug op radio omdat ze het veiliger achten niet al hun eieren in één mand te plaatsen. Toneel en film hadden slechts voor frustraties gezorgd en alhoewel radio slavenarbeid bleef hadden ze er veel meer eindcontrole over hun werk.

 

NAAR PAGINA: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15


 
Inleiding | Plattegrond | Q.B.I. | Liist Verdachten | Wie?  | Q.E.D. | Moord en scene | Nieuw | Auteursrecht
Copyright © MCMXCIX-MMXIV   Ellery Queen, een website rond deductie. Alle rechten voorbehouden.