NAAR PAGINA: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

DE DERTIENDE GAST

Pas drie maand verloving had Manny Lee nodig om Kaye Brinker een stemactrice uit de jaren 30-40 voor radio (EQ radiodrama's!), op 4 juli1942 te huwen. Samen hadden ze acht kinderen: vier jongens en vier meisjes. Vier jongens; Anthony Joseph, de oudste zoon overleed in 1987 aan een hartaanval; Manfred B.Lee Jr;  Rand Lee,  schreef reeds verschillende tuinboeken en enkele sf-verhalen en Jeffrey Robert, de jongste die in 1990 aan AIDS bezweek. Vier meisjes: Jacquelin; Patricia; Anya en Christopher Rebecca ('Kit'), de jongste.
Naar men zegt verdienden de neven in 1943,  meer dan $50000 per kop per jaar, het overgrote deel door hun radioavonturen. Manny en Kaye verhuisden naar een charmant oud huurhuis Canon Street 5 in Norwalk (Conn.) waar ze een gezin vormden met twee dochters uit zijn eerste huwelijk, Kaye's dochter Anya uit haar eerste huwelijk en de pasgeboren dochter Christopher Rebecca. Fred en Mary leefden nog steeds in Great Neck maar Mary had kanker en was praktisch bedlegerig. Fred wordt er herinnerd als een eerder teruggehouden persoon die ook postzegels verzamelde (van dieren en scheepvaart). Gedurende 1943 werden eens serie herhalingen uitgezonden en ze hadden de tijd om
The Murderer is a Fox (1945) te schrijven. In juni 1945 was Mary Dannay terminaal (om later datzelfde jaar te sterven) en Fred wist dat hij voor zichzelf en hun zonen bepaalde arrangementen moest maken. Hij 'beperkte' zich tot het samenstellen van EQMM, enkele bloemlezingen en het schrijven van de plots voor nieuwe Queen-boeken. Net zoals ze al eens eerde hadden gedaan met enkele kortverhalen en twee Better Little Books voor hun radiowerk werd de bijdrage voor de radio nu uitbesteed aan een 'spookschrijver' in de gedaante van Anthony Boucher. Boucher een veel meer religieuze man dan Dannay bracht dit aspect mee in de Queen-persoon...welk al vlug door beide neven werd overgenomen bvb in Ten Day's Wonder (1948). Na  Mary's dood verkocht Danny zijn huis en kocht een nieuw in Carroll Street, Brooklyn,  Mary's zus en haar man kwamen voor de jongens zorgen. Fred kon zijn verdriet alleen de baas zoals een workaholic dat zou doen... Uiteindelijk hertrouwde hij in 1947 met Hilda Wiesenthal (familie van Simon Wiesenthal), een weduwe van dokter Isadore Silverman die in de 'Battle of the Bulge' in WO II was omgekomen. Ze kochten een klein huis in het stille Larchmont in de 'straat' Byron Lane 29. In april 1947 toen de radioserie naar Los Angeles verhuisde gingen Manny en de familie mee. Het is gedurende de 1947-48 series dat Kaye Brinker insprong en de rol van Nikki Porter speelde. Maar de serie werd beëindigd en de familie trok terug oostwaarts om in Connecticut, via Westport en later in het stille Roxbury hun thuis uit te bouwen.

Op zijn groot domein gedroeg had familieman Manny veel aandacht voor tuin en dieren en verzamelde nog steeds postzegels, medailles en platen. Hij werkte in een studeerkamer die werd ingericht in een omgebouw koloniaal schoolgebouw dat zich ook op zijn grond bevond. De neven kende hun piek met boeken als Ten Day's Wonder (1948), Cat of Many Tails (1949) en Origin of Evil (1951).  Nadat Lee hertrouwde bezochten ze elkaar zelden. De twee neven werkten beide thuis en hingen dikwijls aan de telefoon om elkaar te spreken. Hun manier van werken was zeker onorthodox te noemen. Ze verschilden in hun werkwijze van menig detectiveschrijvers, die gewoonlijk starten met het schrijven van de ontknoping van hun misdaad en daarna zich naar het begin van het boek werken. Dannay en Lee begonnen op alle mogelijke momenten in het boek, ze werkten de verhaallijn uit vertrekkend van een uitzonderlijk ongewoon spoor, een opmerkelijke verdachte of een vreemde achtergrond. De Queen samenwerking evolueerde ook doorheen de jaren. "Het botsen van persoonlijkheden is goed voor het eindproduct. En wij hebben maar wat gevochten. We waren meer verwikkelt in een vorm van competitie dan wel een samenwerking. Dit resulteerde in een scherpere rand."(Schenker) Volgens Dannay probeerde ze "elke vorm van samenwerking door de mens gekend" alvorens te kiezen voor het systeem dat bij hen paste. Ze weigerden echter dit systeem mee te delen, maar sindsdien hebben hun kinderen toch laten doorschemeren dat het vooral Fred de verhaallijnen uitschreef, de figuren creëerde en Lee van de gedetailleerde blauwdruk voorzag die hij dan tenslotte helemaal aankleedde. Deze overeenkomst werd door hun talenten bepaald. ''Ik ben er zeker van dat pa nooit met de plots zou komen aandraven die Fred vond"  zei zoon Rand Lee in een interview. Het staat bovendien ook vast dat, alhoewel ze elkaar trouw bleven, de samenwerking niet altijd over rozen ging; de neven vlogen frequent tegen elkaar uit en die passie kan soms in de boeken worden herkend. Rand Lee vervolgde: "... Pa's grieven ten aanzien van Fred waren niet louter professioneel. Vaak nam ik de telefoon aan, hopend dat de lijn vrij was om na enkele momenten de hoorn neer te leggen met pa's en Fred's discuterende stemmen nog naklinkend. Soms gooide pa de gegeven verhaallijn neer terwijl hij het uitschreeuwde, "Hij geeft me de meest belachelijke figuren om mee te werken en verwacht dan dat ik ze realistisch in beeld breng!" Neef Fred voelde zich waarschijnlijk ook tekortgedaan door pa's behandeling van zijn verhaallijnen... ." De vraag waarom ze dan wel bij elkaar bleven kan dus eigenlijk het simpelst worden beantwoord met de vaststelling dat ze elkaar nodig hadden om dit resultaat te bekomen.

"De drie voornaamste principes bij het schrijven die mijn vader me bijbracht waren (1) lees alles, (2) schrijf elke dag, (3) en wanneer je de eerste versie klaar hebt, herbegin met alle adjectieven en bijwoorden te verwijderen, tot zelfs de bijzinnen. Vervolgens, voor de tweede versie, plaats enkel die zaken terug die je nodig hebt om de mening van het verhaal over te brengen."

Manfred begon een steeds meer actieve rol te spelen in Roxbury's burgerleven en diende er een legislatuur uit als vrederechter. De tragiek werd Fred niet onthouden toen z'n vrouw van hun enig kind beviel in 1948, het kind had door zuurstofnood bij de geboorte hersenbeschadiging opgelopen en zou nooit kunnen lopen of spreken. Stephen Dannay werd zes. Hierin moet de basis gezocht worden in de diverse geboortethema's die we in het Queen-werk terugvinden zoals in Cat of Many Tails (1949).
The Golden Summer - kaftTenminste
één  boek werd onder de geboortenaam, Daniel Nathan, uitgebracht.. Het zijn de fictieve memoires van zijn jeugd in Elmira. The Golden Summer en werd gepubliceerd in 1953. De uitgever (Little, Brown) wilde maar al te graag het verband tussen het boek en de naam Queen laten uitlekken, om de verkoop wat te helpen maar Dannay zag hiervan af, omdat het boek op eigen kracht zijn weg diende te vinden. Little, Brown hadden het natuurlijk bij het rechte eind de Ellery Queen associatie is zo belangrijk voor de verkoop nu als het was in 1953.

In 1958 schreven hun Finishing Stroke en sloten hiermee een periode af, en hadden het eigenlijk bedoeld als laatste boek. Fred verkocht zijn verzameling kortverhalen aan de Universiteit van Texas en was er zelfs twee semesters professor van 'creatief schrijven'.
De daaropvolgende periode werd waarschijnlijk meer door geldelijke motieven ingegeven met 'nieuwe' verhalen die vaak opgepoetste oude ideeën waren of geschreven met/door 'spookschrijvers'.De vierde periode in de Ellery Queen verhalen toont aan dat de auteur nog steeds wil experimenteren van de strikt deductieve traditie. Het had de neiging terug te grijpen naar de puzzelaspecten, zijn mysteries in kunstmatige, sterk afgelijnde omgeving plaatsend en verkenningen van nieuwe facetten van thema's die Queen reeds in zijn vroeger werk had belicht.
Aandachtige lezen van de Ellery Queen verhalen onthullen een aantal terugkerende thema's, naast de voor de handliggende items van fairplay en de stervensboodschap suggereert Nevins dat er minstens 25 zijn, maar dat aantal kan wisselen naarmate een fijner onderscheid tussen de items wordt gemaakt.

Op het eind van de jaren 60 leed Manfred aan een serie hartaanvallen waardoor hij op dieet werd geplaatst. Bovendien leedt hij aan een aantal psychische stoornissen waaronder schrijversblok. De science-fiction schrijvers Theodore Sturgeon en Avram Davidson werden binnengehaald om anoniem de Dannay verhaallijnen in nieuw Queenboeken te gieten. De andere niet-Queenverhalen die werden uitbesteed werden wel door Lee herzien en dit blijft tot op vandaag de dag voor nogal wat onenigheid onder de fans zorgen omtrent het echte Queen-gehalte van ieder boek.

Een gedeelte van de groep die samenkwam op een receptie in voorzitter's Cramer's huis na de uitreikingsceremonie. Rond Fred, gezeten met aan zijn linkerzij zijn vrouw Rose, zie je van links naar rechts: Steve Stilwell, Al Hubin, Mike Nevins, Marilyn Hubin, Don en Marge Pendleton, Ned en Cathy Guymon, Randy Cox, Bob Fish en John Ball. Fred die de attributen ontvangt horend bij zijn doctoraat in het Caroll College van Waukesha, Wisconsin

Op 3 april 1971 stierf Lee aan de gevolgen van een nieuwe aanval tijdens zijn overbrenging naar het ziekenhuis in New Milford. Fred wou eigenlijk verder Queenverhalen schrijven of alleen of met hulp van anderen maar ook hier had het lot hem niet vergeten. In 1972 stierf ook zijn tweede vrouw Hilda aan kanker en Fred, die diabetes had, begon zelf weg te kwijnen. Enkel zijn werk voor EQMM hield hem nog recht. Fred begon nog een relatie met een vrouw die hij al langer kende maar ook bij haar werd kanker gediagnosticeerd.

Dan verscheen Rose Koppel ten tonele. Ze was zelf minder dan een jaar weduwe geworden, toen ze werd uitgenodigd op een Nieuwjaarsfeestje in Larchmont, New York en er voorgesteld aan de enige 'vrije' man in het gezelschap, Fred Dannay. De vonk sprong over en het koppel begon elkaar op regelmatige basis te zien. Het was pas veel later dat haar werd Foto van de kaft van My Life with Ellery Queen, A Love Story door Rose Koppel Dannayverteld dat Fred ook bekend was onder de naam Ellery Queen. Ze huwden in november 1975 in het New York’s Plaza Hotel, alhoewel de plechtigheid bijna werd uitgesteld omdat de rabbi die in de plechtigheid zou voorgaan plots aan een hartaanval bezweek.(Nevins)

Fred bloeide terug open en tijdens zijn laatste jaren genoot hij met volle teugen van de media-aandacht die hem te beurt viel. In december 1978 trad Fred als zichzelf aan in twee tv-episodes van de zesdelige BBC documentaire Crime Writers geregisseerd door Douglas Argent. De afleveringen van telkens 25 minuten lang dragen de titel "Murder for Pleasure" (waarin ook Stanley Ellin, Brian Garfield, Denis Healey) en "Puzzles, Pure and Complex" (met Patricia Hodge, P.D. James, Julian Symons en Colin Watson).
Op 17 april 1979 kreeg Fred een ere-doctoraat "Doctor of Humane Letters" in het Carroll College van Waukesha, Wisconsin.
Na zijn 75ste verjaardag ging hij snel achteruit en tijdens de derde hospitalisatie in 1982 stierf hij op 3 september.

Mevr. Kaye Brinker Lee overleed in 1991 in het ziekenhuis van Cork City, Ireland.

In 2010 bracht Rose Dannay nog zelf haar autobiografie uit, My Life With a Man of Mystery: The Love Story of Ellery Queen and Me.  (in 2015 heruitgegeven als My Life with Ellery Queen, A Love Story met een voorwoord van Mike Nevins). Een artikel van Tina Chandler wist toen dit te vertellen: "Misschien is het haar levenservaring, maar Dannay kent het geheim waar sommige wetenschappers nog steeds naar zoeken namelijk de sleutel tot het geluk.
Als zelfverklaard gelukkig persoon hield Rose Dannay er van om er met haar beroemde, maar eerder gereserveerde,echtgenoot op uit te trekken. Wanneer ze uitnodigingen kregen bleef hij 'neen' zeggen en zij bleef 'ja' zeggen...
" Net zoals Rose Fred van een prachtig leven voorzag, voorzag hij haar van ervaringen die zo nooit eerder had beleefd. Zelfs na zijn dood, werd ze nog steeds door de Japanse fans vereerd (als "Mrs. Queen"). Zo was ze eregast op het huwelijk van de dochter van Fred's Rose Dannay (rond 1988)Japanse uitgever. In 2014 werd in de maand september haar 100ste verjaardag uitgebreid gevierd, en diezelfde uitgever bracht haar uit bezoek, welke haar enorm veel deugd deed.
61 jaar leefde ze in haar appartement in NYC waar boven haar favoriete stoel Fred's prachtige portret hing dat ze zelf had geschilderd. Rose overleed op 6 december 2014, ze was 100 jaar, 3 maand en 2 dagen oud.

 

NAAR PAGINA: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15


 
Inleiding | Plattegrond | Q.B.I. | Liist Verdachten | Wie?  | Q.E.D. | Moord en scene | Nieuw | Auteursrecht
Copyright © MCMXCIX-MMXV   Ellery Queen, een website rond deductie. Alle rechten voorbehouden.